02:30

öfke yönetimi konusunda hiç başarılı olamadım ömrüm boyunca. ya yakıp yıktım kusup saldırdım ya da içime kapanıp sakinleşene ("unutana") kadar surat astım ve "aslında ne yapmalıydım" konulu tezler yazdım kendi kendime.

değişmeyen tek şey, gece olup da yattığım zaman sağdan sola, soldan sağa dönüp durmam ve midemdeki kasılmayı boğazımda bir yanma olarak hissetmem oldu. kalbimin kulaklarımda attığını duyup da uyumaktan vazgeçtiğimde de her seferinde kalkıp önce bir bardak su, sonra da bir sigara içtim.

şimdi olduğu gibi.

saat 02:30 ve ben suyumu da sigaramı da içmiş bir şekilde tekrar yatıp da uyumaya çalışacağım. farklı bir şeyler düşünmeye ve 4 günlük tatilimi kendini bilmez bir takım insanların yaptığı terbiyesizlik nedeniyle zehir etmemeye kararlıyım.

kendi bindiği dalı kesen yurdum insanı konusunda da içimden küfretmeye her daim devam edeceğim.

Hayy’dan Geldim Hu’ya Gitsem?

Blog yazmaya karar vermemin tek sebebi bir çevrimiçi günlük tutmak planımdı… Ürün, film, kitap vs tanıtımı niyetim hiç olmadı, bazen, istisnai durumlarda, içimden geldiyse ve gerçekten etkilendiysem bazen bir iki kelime karalamış olabilirim ama hedef hep kişiseldi.

Konuş(a)madığım ve içimde tuttuğum her şeyi dökerim, kendimi afişe ederim, nasılsa okuyan birkaç tanıdık olur ki onlar da bilmesinden sıkıntı duymayacağım kişiler olur diye düşünerek rahat rahat aklıma ne gelirse yazardım bir zamanlar.

Gel zaman git zaman durum biraz değişti, kulaktan kulağa ve sonrasında da benim bir iki adımımla “gerçekten” tanıdığım birçok kişi, sevdiğim ve değer verdiğim, asla kırılmalarını istemediğim, ya da benim “gerçek” bazı dertlerimi bilmelerinin doğru olmayacağını da düşündüğüm eşim dostum tanıdığım akrabam arkadaşım da takip etmeye başladılar yazdıklarımı.

İşimden şikayet etmeye kalksam ya da işten kaytarıp bir şeyler karalamaya niyetlensem, patronum ve çalışma arkadaşlarım var facebook listemde ve hatta blogumun takipçileri arasında. Kişisel hayal kırıklıklarımı, hayattan beklentilerimi, ufak tefek ya da koskocaman mutsuzluklarımı, öfkemi, nefretimi satırlara dönüştürsem, aile fertlerim var takip eden ve her ne kadar “bu kimseye yönelik değil, sadece benimle ilgili, tamamen şahsi ve ben konuşmak istemiyorum” desem de biliyorum okuyacaklar, büyütecekler, belki bazı bazı alınacaklar, gözümün içine bakacaklar, bilmek öğrenmek isteyecekler.

Eskiden sesli susardım ama kalem coşardı. Şimdi, ne yazmaya niyetlensem mutlaka bir şey durduruyor beni.

Çok yorgunum bu nedenle. Yazmak gelmiyor içimden. Kahvemi alıp pikemin altına giriyorum ve yağmuru izliyorum. Kitaplarım elimin altında ama birini bile alıp okumak geçmiyor içimden. Hepsini biraz karıştırıyorum, üçer beşer cümleler toparlıyorum içlerinden, kendi bütünlüklerinden çekip yeni paragraflar oluşturuyorum. Frankenstein’ım elimde patlıyor, anlamsızlıkların minik ısırıkları beynimi zorluyor. Hepsi elimi yakıyor, atıyorum bir köşeye. Duvara bakıyorum yattığım yerden. Rengini değiştiresim var nicedir ama düzen benim olmadıkça pek zor geliyor bu da. Üstünde durmuyorum, çok anlamsız geliyor makro düzenin eksik yanları içerisinde benim bu mikrocuk rahatsızlığım. İçimi çekiyorum, nefes aldığımın bilincinde, almadığım anda neler olabileceğini geçiriyorum aklımdan. Sanırım 1 dakika dayanırım, sonrasında ne olur diye merak ediyorum. Sırıtıp kendimi silkeliyorum, gene duvara bakıyorum. İki tane tablo var mavi çerçeveli, ikisini de severek almıştım, sevmediğim Paris’in sevdiğim kulesi ve takı. Bir şehir olsun istiyorum şu dünya üzerinde, gerçekten bir parçası olmaktan mutlu olduğum tek bir şehir bulabileyim ve oraya yerleşeyim istiyorum. Şikayet etmemi gerektirecek hiçbir şey olmasın istiyorum.

Döngü başa dönüyor, şikayetler parmaklarımda düğümlenmiş, akıp gitmeyiveriyor bir kez daha.

Dosyamı kaydedip gönderiyor, gözlerimi kapatıp uyur gibi yapıyorum.



Bu yazı FANZİNCİ'de yayınlanmıştır.

JCW, konser kuşu!

bono'yu hala sevmiyorum yahu... önceden de sevmezdim, hala sevmiyorum. ama U2, ne hikmetse başka benim için. özellikle 80lerin sonları ve 90ların başlarındaki şarkılarının, onları dinlediğim dönemdeki hayat öyküm nedeniyle, bana hissettirdikleri... (evet evet, kız çocukları bazen te böyle duygusal yaklaşabiliyor bazı şeylere).

ve bu nedenle işin politik kısımlarına hiç dalmadan (dalarsam, çıkamam), ileri geri konuşmadan (konuşursam, susamam), sadece bir - iki şey söylemek istiyorum dün geceye dair:

- ah be canımın içi seçom! aklımın bir köşesinde hep seni taşıdım konser boyunca, bir çok şarkıyı söylerken sen de ol, sen de gör, sen de söyle istedim. bu benim duygusal yanım, seni çok özledim benim güzel arkadaşım.

- "hold me, thrill me, kiss me, kill me" ve "desire" demeyen bir U2 yarım bir U2'dur, olmadı.

- bono, hep yavşaktın, hep yavşak kalacaksın (üzgünüm bu bir gerçek).

- egemen bağış, köprü, amnesty international vs bahsine girmiyorum.

ayrıca :

- zülfü livaneli ile kültür şoku yaşadık ehehe, livaneli'nin elini bono'nun omzuna atıp da "yiğidim aslanım burda yatıyor"u stadyuma söyletirken hava atması beni şahsen pek eğlendirdi.

- sevgili arkadaşım GSI ile birlikte bol yemeli, bol gülmeli, birazcık ıslanmalı, sonra aralıklarla hem coşmalı hem kızmalı güzel bir geceydi, kendisini de buradan öper, çektiği fotoları (benimkiler evde!) ondan izin almadan şuraya koymamdan ötürü bana kızmayacağı için teşekkür ederim. :)

son olarak :

"aman kendi araçlarınızla gelmeyin toplu taşıma kullanın" diyen dingiller! yenibosna'dan 15 dk değil mi olimpiyat stadı? o zaman neden toplu taşımayı seçen herkes ağlıyordu orada "ne otobüs var ne minibüs, bulduklarımız da abuk sabuk yerlerde indiriyorlar insanı" diye? hem ayrıca hangi üstün zekanın eseri o stada giren çıkan yollar? sen 9 şeridi tek şeride düşürmeye kalkarsan bir 3 km yol sonunda, o 3 km 2,5 saat sürüyor, haberin var mı?? stad otoparkından çevre yoluna ulaşım 2,5 saat, o noktadan sonrasında anadolu yakasındaki evime ulaşımım 15 dk... sizlere söyleyecek lafım bile yok, hata sizde değil, vatandaşta!!!

"muhteşem" örgütlenme...

4.214 ev, 1.004 işyeri, 73 kilise, 1 sinagog, 2 manastır, 26 okul ile aralarında fabrika, otel, bar gibi yerlerin bulunduğu 5.317 mekan. Türk basınına göre 11, Yunan kaynaklarına göre 15 ölü. Resmen 30, gayriresmi olarak 300 yaralı.

"6-7 Eylül de bir Özel Harp işidir. Muhteşem bir örgütlenmeydi. Amacına da ulaştı". (Sabri Yirmibeşoğlu)

görseller: genel, internet
rakamlar : vikipedi

sin palabras

anlamsız gelen birçok sözün ortasında yalnız kalmak istediğim her an olduğu gibi şimdi de çektim örtüyü kafama, tek bir şarkıyı kulaklarımda döndüre döndüre boşluklardan boşluk beğenmeye çalışıyorum kendime.



en çok böyle anlarda sorguluyorum hayatın gerçekliğini... gariptir, çok da umursamıyorum.

her ne yapıyorsam...kelimeler olmadan yapıyorum bugün.

ben bugün...

10 yıl kadar bir aradan sonra bir kez daha.
bu aralar biraz böyle.




halet-i ruhiye sakata gelmiş, oturup dinle, sonra kapat camları kapıları.

itiraf!!

okumaya meraklı olduğum, işten ve uyumaktan kalan vakitlerimde eğer evdeysem genelde elimde bir kitap olduğu, televizyona - özellikle de dizilere ve yarışma programlarına - burun büktüğüm çevrem tarafından iyi bilinen bir özelliğimdir. "boşa vakit harcamayın ya açın bir kitap okuyun" diye söylendiğim sık duyulur. büyük konuşma huyum da ayrı bir sevimli alışkanlığımdır.

ve ben, son bir hafta içeirisinde, tükürdüğümü yaladım okur!

her şey uyumsuz şahsın (acıması gerektiğini fark etmeyip beni çatır çatır harcayacağını tahmin dahi edemeyerek :P) elime adları dahi falso iki kitap tutuşturmasıyla başladı: "suçlu zevkler" ve "gülen ceset". anita blake vampir avcısı serisinin (ki 19 - yazıyla ondokuz - kitaptan oluşan bir seri imiş bu meğer) ilk iki kitabı olan bu iki edebi değeri yüksek eser kafamı dağıtmaya ihtiyacım olan bir ara ilaç gibi geldi. kan - vahşet - dehşet - çekişmeler - yakışıklı bir vampir - çekici bir avcı - romantik ve iyiliksever bir kurtadam - aşk - seks - güç kavgası derken olaylar zincirine kaptırdım kendimi gittim.

bağımlılık gibi bir şey oldu anita ve avanesi bir kaç gün içinde ve takip eden 4 kitabı da kaptığım gibi sahibinden, bir hafta içinde çatır çatır okudum.

şu noktada, dizilere kendini verip de boş vakit geçirdiği için eleştirdiğim herkesten ciddi ciddi özür dilemek zorunda hissediyorum kendimi. ben de benzer bir hortuma kapıldım gittim ve şaştım kaldım. kafam dağıldı, dinlendim, hüzünlendim, heyecanlandım, sinirlendim bu son derece "pulp" serinin benimle alakasız karakterleri sayesinde.

bu noktadan sonrası hafif çapta spoiler içerir seriyi okumayı düşünebilecekler için:

6.kitap bitmişken, ve aslında daha 13 kitap daha varken seride okunacak, biraz ara veriyorum okumaya çünkü:

1 - kitaplar bende değil, beklemem ve zaten kitap kulubü kitabımızı okumam lazım :)
2 - richard'ın kalbi kırılmış, anita her şeyi yüzüne gözüne bulaştırmış, jean claude ise bir vampirden beklenmeyecek kadar yumuşamış... ne yapayım ben böyle macerayı! zaten dayanamayıp (yukarıda da verdiğim bağlantıdaki) wikipedia'dan sonraki kitaplarda neler olacağını da okuyarak hayalkırıklığına uğradım. ha...devamını okuyacak mıyım? evet. ama sanırsam asla ilk 6 kitaptan aldığım tadı alamayacağım ("sorun sende değil bende").
3 - içimdeki psikopat romantik ortaya çıktı en beklenmedik şekilde, korktum kaçtım!
4 - çok bozuldum ülen! gerçek hayat gibi, gene kısacık bir sürede tüm romantizm tükendi ve her şey bedenin arzuları ve saçma sapan kıskançlıklara döndü.

artık sen de herkes gibisin anita blake, duydun mu beni?

peki ülkeyi ilgilendiren bunca olayın olduğu zamanda ben bunu neden yazdım, komik miyim? yok yahu, sadece insanım, dedikodu yapmak ve sersem sersem sırıtmak istiyorum bazen - stresten kaçmak lazım ve her kitap illa ki edebi olmak zorunda değil. :)