itilip kakılmışlara, "içindeki iyi"yi uykuya daldırıp "kötünün karanlığı"na dalmışlara, gücünü acımasızca kullananlara ama yolun bir noktasında "iyi galip gelince" birden içindeki tertemiz - varlığını unuttuğu ama bir cızzzz efekti eşliğinde gözlerine yaşlar getirerek hatırladığı - eski güzel günlerdeki el değmemiş benliğini ortaya serenlere, nedendir bilmem, çok duygusal tepki veririm.
- cümlemi tek seferde yazdım, dönüp okuyup hata bulmaya sabrım yok, bu kadar uzun cümle yazmak yasaklanmalı -
bu konu nereden çıktı?
yıllardır dinlemediğim, blind guardian'ın a night at the opera albümündeki the soulforged birden çalmaya başlayınca aklıma raistlin geldi. en sevdiğim antagonisttir, dragonlance abartılarak fazlaca dallandırılıp budaklandırıldığı ve benim dahi ilgimi kaybetmemi sağlayacak kadar uzatılıp durduğu için bir noktadan sonra kendisini takibi bırakmama rağmen hala bende pek özel bir yeri vardır. çünkü:
"çok iyi"leri sevmem... kahramanları kuşkuyla karşılarım. kimsenin çok iyi olabileceğine inanmam. herkesin içinde insanlığından gelen bir karanlık nokta olduğuna inanırım. "çok kötü"lere bayılmasam da, her zaman "çok iyi"den daha inanılır ve daha insani ve daha güvenilir bulurum. güvenilir bulurum çünkü onları harekete geçirenin ne olduğunu bilir ve de her zaman en kötüsünü yapmaya çalışacaklarını ve kendimi korumam gerektiğini bilirim. güvenilmeyeceklerine güvenmem de beni güvende kılar bir nevi. ama "çok iyi"ler öyle değildir. içinden gerçekte ne geçtiğini bilemem ve de ne zaman patlayıp "yeter ülen bu kadar iyilik, dünyanın yükünü ben mi çekeceğim hieeyt" diye baltasını ele alarak kelleleri (ki bunların içinde benimki de olabilir!) uçurmaya başlayacağını kestiremem. ve kimse de "sadece iyi ve sadece beyaz ve sadece kahraman" olamayacağı için de çok fazla güvenemem.
ve bu nedenle de ben antagonistçiyim.
ve, yaptığım nostaljiye sebep şarkıyı şuraya iliştiriyorum:
The Soulforged - Blind Guardian
each step i take - may it hurt, may it ache -
leads me further away from the past
but as long as i breathe, and each smile on my bleak face
i'm on my way to find back to the peace of mind
raistlini sevmendeki asıl sebep bilinç altında yatan ve seni sürekli rahatsız eden onun gibi güç kölesi olmaktan korkmak mı yoksa, yoksa güç kölesi ben miyim, ya da ben kimim.
YanıtlaSilbişey yazacaktım gene kafam karıştı ben gideyim.
konuyu da toparlayamadım üfpüf.