okunmasa da olur tarzı yazı

çok hüzünlü olmak istiyorum bugün.

mutsuz değil ama hüzne bürünmüş.
hırçın değil, sadece biraz uzak.
vazgeçmedim ama yine de yorgunum.

sebeplerimin hiçbiri geçerli değil.

ama ben kimseyi görmeden ve kimseyle konuşmadan kendi kabuğumun içinde küfürler etmek istiyorum sessizce.

çığ gibi büyüsün istiyorum hüznüm.
her ne varsa içimde geçmişe dair, hepsini bir bir atayım istiyorum.

***

"hata mı yaptım acaba" diye her düşünmeye başladığımda, "o kadın"dan gelen ve gözümüzle görüp okuduğumuz o mesaj aklıma gelmesin istiyorum. ya da o mesaj hiç aklımdan çıkmasın ki ben hata yapıp yapmadığımı düşünmeyeyim istiyorum.

ne olurdu sanki mutlu olsaydın, huzurla "yeni" hayatında hiçbirimize ihtiyaç duymasaydın. ve ben senin için endişelenmek zorunda olmasaydım.

aslında değilim de... senin için değil endişelerim, kendim için. ileride bir gün pişman olursam onunla nasıl başa çıkarımı kestiremediğim için.

iyi ve mutlu ve huzurlu olmadığın için sana çok kızıyorum.

***

bir arkadaşım uzun yıllardır görmediği babasının (annesi ve babası boşandıktan sonra babası tekrar evlenmiş ve kızı da onunla görüşmek istememiş) çok hasta olduğunu öğrendiğinde bir an dahi düşünmeden babasının başına gitti. bir ay kadar süreyle artık fena metastaz yapmış olan kanserle birlikte mücadele ettiler. daha doğrusu, kayıp yılları o bir ay içerisinde telafiye, birbirlerini anlamaya ve affetmeye, kanseri kabul etmeye çalıştılar. sonra babası öldü arkadaşımın. yıllar boyu "yok benim babam, öldü gibi birşey" diyen arkadaşım ise bir kez daha kaybetti babasını.

çok üzülmüştüm bunu ilk duyduğumda. hayat çok garip birşey diye düşündüm. yolları birbirinden asla ayırmıyor bazen, illa ki karşılaştırıyor bir kavşakta. ve eğer bir kayıptan yeterince öğrenmediysek sanki bütünlemeye sokuyor kişiyi, aynı sınavdan tekrar geçiriyor.

***

haaah işte şimdi oldu, çok bir güzel hüzün ettim kendime.

gidebilirim.

güzel geçsin cumamız, ferah bir haftasonu olsun.