nobody's wife!

Sanırım 25 yıl kadar önceydi, izlediğim bir filmin etkisinde kalmış ve ilkokul 2.sınıf aklımla asla evlenmeyeceğimi beyan etmiştim sesimin ulaştığı her yere ve herkese. Büyüdüm, akıllandım, fikrim de zikrim de değişmedi. Bencillikten olduğunu sıkça duydum bu kararımın. Özellikle aile büyüklerim – yaşımda ilerledikçe – bunun daha çok “evde kalmış ve bunu kabullenmiş kız” sendromundan ileri geldiğini düşünerek kendilerini avuttular – ne de olsa onların canından kanından bir evlat bu kadar aykırı bir hayat seçemezdi kendine. Sonuç itibariyle hepimiz doğardık büyürdük evlenirdik çocuk yapardık, oğlan çocukları aile babası olurdu kız çocukları da evin annesi olup çalışsalar da temizlik – ütü –yemek üçgeninde mutlu mesut yaşar giderdi. Doğanın gereği buydu, toplum bunu isterdi, dışında kalanlar ise kusurluydu ki buna yanaşmıyorlardı. Eğitim görmüş, işine sarılıp kendini mesleğine adamış ve bu nedenle de “mutlu yuva” hayallerini kurban etmiş kadınlar da gene kabul edilebilirdi. Sonuç itibariyle, başarılı iş kadınları idi onlar. Bir amaçları vardı, aile ya da iş olabilirdi bu amaç nihayetinde ve onlar da birini seçmişlerdi.

Bir de benim gibiler vardı… Evlilikten kararlılıkla uzak duran, ancak işine de sadece keyif aldığı ölçüde kendinden bir şeyler veren, “yaşı ilerledikçe” biraz konsantrasyon eksikliği çekip de hayatında yenilikler arayan o yüz karaları! “Amaçsız” bir şekilde hayatını heba eden, ileride yaşlandığında elinde ne çoluk ne çocuk ne yar ne yaren kalacak olanlar. Emeklilik günlerinde kedileriyle (!) yaşayıp gidecek ve şanslıysa ölümünü çok geçmeden komşuları tarafından yokluğu fark edilecek yalnız zavallı kadın adayları.

Sonuç itibariyle herkes bir gün ölecekse, çok gerekli görmüyorum bu kişilerle polemiğe girmeyi. Herkes nasıl mutluysa öyle olmalı. Evlen, yalnız kal, uyu, ye, git, yap, dur, kaç, sev, üzül, yaşa… Bunların hangisini hangi sırayla yaparsan yap, varacağın son nokta aynı. unutma.

Ve de beni anla. Üstüme gelme.

Benim amaçlarım da hedeflerim de farklı. Ve beklentilerim de...