höf...

çok fena iki huyum var... yapmıyorum diyemem. yapıyorum.

1 - bir çok canlının suya havaya gıdaya duyduğu ihtiyaç gibi, ben de sürekli şekilde beyin gıdıklayıcı tartışmalara ihtiyaç duyuyorum. müzik ruhun, tartışmalar zihnin gıdası şahsım için (tartışmayı bilmeyen bir çoğunluğun içinde yaşamanın nasıl da trajik bir durum olduğunu anlayabilenler de çıkacaktır elbette...)
2 - çocukluğumda öğrendiğim ve ağzıma pelesenk olmuş bir takım yabancı kökenli kelimeler ya da cümlecikler var ki kurtulamıyorum onlardan, kullanıyorum. ve enteresan yanıtlar alıyorum bir çok kişiden.

en guard
kızdım mı? hırslandım mı? espri mi yapacağım bazen belki de? tartışmaya giriştiğim anda dökülüveriyor dudaklarımdan...
yanıt genellikle "ne hangarı?" oluyor... bazen de "hı?"... ara sıra da "o ne be türkçe konuş" diyorlar, susuyorum.

touche
gardını almayan yiğidi öldürdüğüm durumlarda dahi kimsenin hakkını yemem. akıl akıldan üstündür düsturuna sıkı sıkıya bağlı kendi halinde yaşayan bir insan olarak, girdiğim en hararetli tartışmadan dahi - eğer karşımdakinin sözleri aklıma yattıysa ve zeka mahsulü karşılıklarla beni yatıştırabildiyse - kelimeme sığınır aflarını ister çekilirim ortamdan.
buna gelen yanıtlar ise daha vahimdir çünkü genelde anlaşılmaz. "kuşe"den tutun da "ona öyle denmez sen iyice kopmuşsun dilinden" diyebilir karşımdaki. ya da mel mel bakar, ben de susarım.


türkçe karşılığını zamanında öğretselermiş, belki bugün böyle bir şey olmayacakmış.
ya da ben burnu havada kendini bilmez densizin biriymişim.
çok önemli değil. nasılsa karşıma çıkıp da bunu benimle tartışacak bir insan evladı bulamıyorum.

peh...