sürmenaj günlükleri - 1 -

en bir sevdiğim loser grupların arasındadır placebo. sürekli bir acı çekme hali, sürekli kendini deşme ve biçme durumları, yuvarlanmalar ve sürünmeler, kendini ifade edememeler arasında devinip dururlar aynı noktada. ve ben pek sever pek dinler(d)im. uzun süredir dinlemediğimi fark ederek, sıkıntılı bir iş gününün orta yerinde başladım çalmaya.

birden, şimdiye kadar sık sık unuttuğum bir "placebo konseri"ni hatırlayıverdim. burada, park orman'da seyretmiştim kendilerini yıllaaaar yıllar önce. ve kesinlikle ne zamanını hatırlıyorum, ne kimle gittiğimi. ama "biliyorum" ki oradaydım ben de.

bunu düşünürken, bunun benzeri kaç şeyi unuttuğumu merak eder oldum. dışarıdan - şans eseri - tetikleyen bir faktör olmazsa bir çok şeyi, ki bunların çok azı tatsız olaylardır, unutuvermek gibi şans mı yoksa lanet mi olduğunu bilemediğim bir özelliğim var.

anı yakalamak ve bu arada geçmişi geleceği unutmak mıdır olayım henüz çözebilmiş değilim. iki ajanda, bir cep telefonu ve bir bilgisayar hatırlatıcısı eşliğinde, bıraksalar adımı dahi unutabileceğim bir hayat yaşıyorum koşa koşa.

ama bu arada abuk sabuk bir çok olayı da sanki bir dakika önce olmuş gibi de hatırlayıveriyorum! ne dehşet bir durum aslında. hani kendimi unutmaya şartlamış olsam, o zaman tatsızını unutur tatlısını yaşatırım değil mi anıların? yok annem yok... bende bünye tersine işliyor. dalga mı geçiliyor acaba benimle diye düşünüyorum vallahi kozmik düzeyde. hani öyleyse eğer, ayıp oluyor azıcık!

yani, sanırım. galiba.

hold your breath and count to ten... fall apart then start again...
start again
start again
start again

/reboot = unut.