daha da seyretmem ben dizi mizi!

ağladıktan sonra - ama böyle katıla katıla, burnunu çeke çeke, gözlerini ova ova, nefesin kesile kesile, uzuuun uzun ağladıktan sonra - hele bir de içini karartacak sebebin yoksa ağlamak için, müthiş bir huzur sarabiliyor insanın bünyesini. hani sanki böyle sabahtan akşama ayağını sızlata sızlata giydiğin uzuuun topuklu rahatsız ayakkabını fırlatıp atıp da çıplak ayak ve yer arasındaki teması sağladığın o eşsiz anda olduğu gibi. ya da uzun süreli bir sessizlikten sonra tüm biriktirdiklerini birden - ve ne hikmetse yerli yerinde - döküvermen gibi. rahatlatıcı bir donukluk yerleşiyor yüzüne ve tüm hareketlerine. nefes alışların düzene giriyor, daha rahat gülümsüyorsun, sesin daha bir gür çıkıyor.

ömrün boyunca ağladığın tüm günlerin sayısını iki elinin parmaklarıyla rahat rahat sayabiliyorsan ve ötesine ihtiyaç duymuyorsan, ağlamak güzel şey.

diye yazdım ama... benim ağlamışlığım yok. aklıma geldi sadece :)

ya aman iyi tamam itiraf ediyorum - bu akşam elveda rumeli'yi seyrettim ve saat 9 ile 11 arası uzuuuun uzun ağladım, öyle ki bir ara kendime gülmek zorunda dahi kaldım, bir delilik episodunu daha böyle toplumca kabul edilebilir bir şekilde atlattığım için memnun, 10 yıldan fazla zaman öncesinde kalan "genç-işi" dertlerimi ve tasalarımı bana hatırlatan o her daim çok sevdiğim ederlezi'yi dinlemiş olduğum için bitkin bir nostaljik haldeyim. affetmem, eklerim şuncağızı şuraya.

İlgili aramalar: amatör - ederlezi-goran bregovic -  ederlezi -  goran -  bregovic