serbest kürsü seansı, ref.3

kendine acımaktan, hayatı sürekli bir depresyon kıvamında yaşamaktan, sürekli şikayet etmekten hayatı yaşayamayanlara gerçekten katlanamıyorum.

hem gayet bilinçli ve gönüllü bir şekilde hayatını kenara süpüren hem de sonra hayatı kaçırdığına dair dert yanan tiplerin tamamını tek yumrukta yere seresim var.

değişiklik isteyip de imkanı olduğu halde bunun için kılını kıpırdatmayan, herkesi kendiyle ilgilenmek zorunda bırakan ama etrafındaki insanların ne kadar yorgun ya da sıkıntılı olduğunu bir saniye için dahi fark etmeyen tüm zavallılara sözlerim:

dünya sizin etrafınızda dönmüyor anacım.

şimdi kaldırın o sarkıttığınız omuzları, açın o boş gözleri ve bir bakının etrafınıza: gerçekten de bir siz mi varsınız hayattan tokat yemiş? yahu hayat zaten bir boks maçı! yumruk üstüne yumruk yememize rağmen ayaklanıyoruz tekrar tekrar. nakavt olan erken terk ediyor ringi ve göçüp gitmese de kenardan seyrediyor olanı biteni ilelebet.

bu mudur istediğiniz?

başkaları yaşasın, başkaları mücadele etsin, başkaları ilerlesin, başkaları kavga versin...

siz de kenardan o başkalarını izleyin.

hayat sadece nefes alıp vermekten, mekanik olarak hareket etmekten, otomatiğe bağlanarak sabahla akşamı birbirine bağlamaktan ibaret değil.

hadi kenardan izlediniz olanı biteni.
şikayet etmeyin. kabul edin. sonra da ya durun, ya devam edin.
ama birşey yapın!

acınası kıskançlıklarınızdan sıyrılın da siz kendiniz ne yapabilirsiniz ona bakın. hayatı fark edin. etmeyecekseniz, benden uzak durun.

tepemin tasını attırmayın.

ben de sıkılıyorum. hayat yeteri kadar yorucu ve sizlerle uğraşmak daha da aşındırıyor yüzeyimi. ve ben hala vazgeçmiyorum. ya bu saçmalıklarınızdan vazgeçin ya da benden.