sendrom

yarının pazartesi olmasından daha çok bir sonraki günün salı olması beni sıkıyor bugün... salı günü önemli deadline'ların günü ve ben hiç birine yetişebilecekmiş gibi hissedemiyorum kendimi. üstelik de günün orta yerinde - saat 3'te - taksim'e geçmem ve 2,5 saat toplantı yapmam gerekiyor... sonrasında fabrikaya dönmeyeceğime göre, kayıp bir gün aslında. şeytan diyor gitme işe salı günü, toplantına direkt evden git. ama biliyorum ki öyle birşey yaparsam sonrasında kalkıp karşıya geçmeye de üşenirim ben. rezil bir durum. kendimi okula gitmemeye ikna etmeye çalışıyor gibiyim. ve işin kötüsü bu konuda artık eskisi kadar başarılı değilim. vicdan oluştu sanırım sonunda bende de. ne acı durum benim için.

dün akşam, birden ve aniden sırtımın sol tarafı ağrımaya başladı. gecenin körüne kadar dişimi sıkabildim ama sonra ağrı azıtınca kas gevşeticilere koştum - lakin evde bir hap dahi bulamadım. bir ağrı kesici alıp yattım ama sabah uyandığımda yerimden hareket edemediğimi fark ederek şık bir sürpriz yaşadım. sonuç : sol şakağımdan belimin sol tarafına kadar - çenem, omzum, kolum da dahil olmak üzere - şiddetli bir ağrı hissediyorum her hareketimde. en çok da boynum ağrıyor. aklıma gelen şey ilaç almak ya da yatmak ya da o bölgeyi sıcak tutmaktan öte "yarın işe gitmesem ne olur acaba" - halbuki biliyorum ki bu ağrı yarına kadar tamamen geçmese bile işe gitmeme engel olmayacağı kadar hafifleyecek.

ne zaman bu kadar sıkıntılı bir insan oldum ben? şimdi fark ediyorum bunu ve yaş itibariyle daha önümde uzun çalışma ve yaşama yılları olduğunu da göz önünde bulundurursak ben bunu ne kadar sürdürebilirim?

ay aman of
of aman ay

sendrom dediğin pazartesi günü olur. pazar günü ve salı günü sendromları saçma.